Poprawiony: poniedziałek, 23 sierpnia 2010 09:10 Wpisany przez Administrator poniedziałek, 23 sierpnia 2010 09:04

Rozróżnia się dwie metody oceny jakości obuwia: organoleptyczną i laboratoryjną. Dla konsumenta najważniejsza jest ta pierwsza. To właśnie klient za pomocą wzroku i dotyku ocenia jego jakość.

W wyniku wieloletnich prac badawczych i bieżących doświadczeń określono ściśle sposób dokonania oceny organoleptycznej obuwia. Fazy poprawnej metodyki oceny, przedstawione na rysunku poniżej obrazują sposób badania organoleptycznego. Wady materiałowe lub błędy wykonania obniżające wygląd estetyczny obuwia należy oceniać w parze.

 

 

Rys. 1. Metodyka oceny organoleptycznej obuwia

1. Pozycja 1

Umożliwia sprawdzenie sztywności i sprężystości podnosków, symetrii kształtów, stwierdzenie zniekształceń nosków i sfałdowania w miejscu łączenia ze spodem. Pozycja taka umożliwia sprawdzenie symetryczności rozłożenia elementów naszywanych na cholewce, liczby rzędów szycia, ich równomierności, odcieni koloru przyszwy w parze, symetrii naszycia noska, ułożenia perforacji w przyszwie, układu deseni lub wzorów w materiałach na wierzchy. Jest to chwyt podstawowy do oceny ogólnego wyglądu obuwia, ponieważ porównywalnie ustala się zgodność półpar w parze obuwia, ocenia dobór materiałów na elementy składowe cholewki itp.

2. Pozycja 2

Umożliwia sprawdzenie tylnej części cholewki, symetrii naszycia pasków tylnych w półparach.

3. Pozycja 3

Umożliwia porównanie wysokości obłożyn w pięcie i tylników w parze. Jednocześnie wizualnie sprawdza się w ten sposób prawidłowość przyklejenia spodu do zaćwiekowanej cholewki.

4. Pozycja 4

Umożliwia sprawdzenie wysokości obcasów, zgodności ich koloru i wykończenia.

5. Pozycja 5

Umożliwia sprawdzenie prawidłowości wykonania i wykończenia podeszew i obcasów w obuwiu . Sprawdza się obecność wybrzuszeń, pęcherzyków, zatarcia protektorów, wykrzywienie spodów, prawidłowość ocechowania, symetrię ułożenia obcasów.

6. Pozycja 6

Umożliwia sprawdzenie różnic w długości w półparach oraz porównanie wysokości obcasów. W takim ustawieniu półpar obuwia możliwe jest sprawdzenie symetrii obszyć przyszwy i obłożyny, ich połączenie od strony przyśrodkowej ( wewnętrznej).

7. Pozycja 7 8 9

Umożliwia sprawdzenie strony zewnętrznej obuwia i porównania jej w obu pólparach, dokładności łączenia przyszwy i obłożyny, prawidłowości wykończenia brzegów cholewki. Stwierdza się dotykiem nadmierną sztywność .

8. Pozycja 10 11 12 13

Służy do sprawdzenia wnętrza obuwia, stwierdzenia, czy nie wystają teksy, klamerki oraz czy wyściółka są wklejone prawidłowo. Sprawdza się przy tym prawidłowość ułożenia podszewki. Jednocześnie kontroluje się prawidłowość zanitowania oczek, krążków i nitów. W ten sposób można także sprawdzić ocechowanie obuwia, szczególnie numeru wielkościowego i tęgości.

Żródło:

• Tadeusz Persz : "Obuwnictwo przemysÅ‚owe część II Wydanie drugie WSIP Warszawa 1990"
• Opracowanie wÅ‚asne