Poprawiony: czwartek, 30 września 2010 17:32 Wpisany przez Administrator poniedziałek, 23 sierpnia 2010 01:00

Rzeczoznawca obuwia wydaje opinię, orzeczenie lub ekspertyzę w zakresie przyjętego zlecenia na piśmie, przy czym:

- opinia wydawana jest w przypadku braku sprecyzowanych kryteriów i dotyczyć może każdego zagadnienia w ramach danej specjalności ( u nas obuwie) i opracowywana jest na podstawie osobistej wiedzy i doświadczenia Rzeczoznawcy, studiów literaturowych, aktualnych osiągnięć nauki i praktyki,

- orzeczenie wydawane jest w przypadku istnienia obowiązujących kryteriów, takich jak przepisy prawne, obowiązujące normy, umowy, wyniki badań laboratoryjnych itp. i stanowić mogą podstawę przy rozstrzyganiu spraw spornych,

- ekspertyza jest formą mieszaną, mającą zastosowanie głównie przy różnego rodzaju reklamacjach obuwia

Rzeczoznawców obuwia powołuje imiennie (z uwzględnieniem specjalności- u nas obuwnictwo), a w przypadkach szczególnych określonych regulaminem, zawiesza i odwołuje Komisja Kwalifikacyjna Polskiej Izby Przemysłu Skórzanego. Rzeczoznawcami Polskiej Izby Przemysłu Skórzanego w określonych specjalnościach mogą być osoby, które:

• posiadają obywatelstwo polskie oraz są pełni praw obywatelskich i publicznych,
• posiadają wykształcenie i staż pracy,
• wyższe i co najmniej 5 lat pracy zawodowej związanej z wnioskowaną specjalnością w przedsiębiorstwie produkcyjnym bezpośrednio na stanowisku związanym z projektowaniem, technologią, produkcją,
• średnie i co najmniej 10 lat pracy zawodowej związanej z wnioskowaną specjalnością w przedsiębiorstwie produkcyjnym bezpośrednio na stanowisku związanym z projektowaniem, technologią, produkcją Powołany przez Komisję Kwalifikacyjną Rzeczoznawca obuwia ma prawo używania tytułu RZECZOZNAWCA PRZEMYSŁU SKÓRZANEGO (z określeniem specjalności), a także posiadanie:
• legitymacji Rzeczoznawcy,
• pieczątki Rzeczoznawcy

Rzeczoznawca obuwia zobowiązany jest do dokonywania opracowań z najwyższą starannością i fachowością w oparciu o aktualne osiągnięcia nauki i praktyki, przepisy prawa i normy, rzetelnie i terminowo. Rzeczoznawca obuwia przechodzi co dwa lata weryfikację posiadanych uprawnień przed Komisją Kwalifikacyjną. Rzeczoznawca obuwia niezależnie od odpowiedzialności dyscyplinarnej ponosi odpowiedzialność cywilną za wykonane opracowanie. W przypadku spraw spornych, w sytuacjach uzasadnionych, rzeczoznawca zobowiązany jest do ponownego rozpatrzenia sprawy. Rzeczoznawca obuwia zobowiązany jest do przestrzegania Kodeksu Postępowania Rzeczoznawcy.

Wojewódzki Inspektorat Inspekcji Handlowej w Warszawie oraz Polska Izba Przemysłu Skórzanego w Łodzi prowadzi listę rzeczoznawców do spraw jakości produktów lub usług. Na liście funkcjonują rzeczoznawcy np. do spraw jakości obuwia.Wpis na listę dokonywany jest na wniosek rzeczoznawcy. Nie znaczy to oczywiście, że na listę wpisany może zostać każdy, kto tylko zadeklaruje taką chęć. Swoje umiejętności należy udokumentować dyplomami ukończenia szkół, kursów, szkoleń. Szczególnie cenne jest również doświadczenie zawodowe. Dopiero osoba, która potwierdzi, że zna się na dziedzinie, w której chce występować jako rzeczoznawca, ma szansę nim zostać.

Wiele osób jest przekonanych,że rzeczoznawcy są pracownikami Inspektoratu Inspekcji Handlowej lub Polskiej Izby Przemysłu Skórzanego. Otóż nic bardziej mylnego. Najczęściej prowadzą oni swoją działalność gospodarczą, a rola tych organów polega na zweryfikowaniu ich przydatności do występowania w charakterze rzeczoznawcy i rozpowszechnieniu informacji o ich istnieniu.

Rzeczoznawcy za wystawienie opinii pobierają opłatę, której wysokość zależy m.in. od tego ile czasu na jej wydanie trzeba poświęcić i kształtują się na poziomie od 20 do nawet kilkuset złotych (bardzo skomplikowane opinie).

Rzeczoznawca wydaje opinie kierując się swoją wiedzą i doświadczeniem.

Większość konsumentów korzysta z usług rzeczoznawcy dlatego, iż chciałoby upewnić się, czy ich wątpliwości co do sposobu załatwienia reklamacji przez sprzedawcę są zasadne.

Zdarzają się jednak tacy, którzy przychodzą do rzeczoznawców już z przekonaniem, że mają rację i ewentualna opinia jest im potrzebna tylko do tego, aby mieć dodatkowy argument w „wojnie” ze sprzedawcą. I tu pojawia się kłopot. Nie sposób zaprogramować rzeczoznawcę, czy też nakazać mu, aby wydawał opinie zgodne z życzeniem klienta. Z resztą to mijałoby się z celem i wypaczało całą ideę usług rzeczoznawczych.

Rzeczoznawca ma być z założenia obiektywny i wystawiać opinie zgodnie z posiadaną wiedzą i doświadczeniem. Jednakże uwagi typu: „jeżeli przyszedłbym do Pana do zakładu i zapłacił za opinię, to sprawa wyglądałaby zupełnie inaczej” nie należą do rzadkości.